2006/Sep/24

วันนี้วันเกิด...

แล้วไง...ผ่านไปๆ นั่นไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นมันอยู่ที่เมื่อ 4 วันที่แล้วต่างหากเล่า 4 is the magic number น่ะ...จำกันได้ไหม

วันที่ 20 กันยาที่ผ่านมาเป็นวันเกิดลูกชายเราเองค่ะทุกท่าน (อย่ามาถามนะว่าใครฟระลูกแก) ในฐานะแม่ยกนี่จะยอมไม่ได้เลยนะคะ มันต้องมาอัพบล็อคฉลองกันหน่อย (ถึงจะช้าไปออกไปทุกปีก็เถอะ...แม่ขอโทษลูก แม่ขอโทษ)

สูตรอีหนูอ้อนคำนวณอีกเช่นเคย ปีนี้ลูกชายเราก็จะอายุ 19 แล้วฮ้าา ล่ำกว่าปีที่แล้วอีกสิบสามเปอร์เซ็นต์ แต่ฮิกะในใจอิฉันก็ยังเป็นเด็กหนุ่มวัยเอ๊าะใส่ขาสั้นโชว์ขาได้น่าเจี๊ยะที่สุดอีกเช่นเคยนั่นแหละ

จะหยุดใจไว้ที่เธอ เอ๊ย จะหยุดอายุขาเธอไว้ที่สิบห้าน่ะ ใครจะทำไม

(ก็คนมันไม่มีปัญญาวาดได้แก่กว่านี้น่ะ...เหตุผลที่แท้จริง)

ด้วยประการล่ะฉะนี้ อิฉันเลยไปเกะมาล่ะทุกท่าน...(คาราโอเกะนะ...ไม่ใช่ไปทำตัวเกะๆ) กับคิระ เจ๊เพนน์ และหนูฝ้าย สืบเนื่องมาจากโครงการฉลองวันเกิดล่วงหน้าให้ตัวเอง และย้อนหลังให้หนูฝ้าย เพื่อนร่วมเกิดในเดือนเดียวกัน

ไปถึงแทนที่จะได้ร้อง แต่เลือกเพลงกันมาแต่ละเพลงทำเอาเสียเสียงกรี๊ดไปกับความได้ใจของมิวสิคซะครึ่งเพลงกว่าจะตั้งสติร้องกันได้
ก็เล่นขนกันมาหมดเลยเหล่าๆ หนุ่มๆ เก่าเก็บในฮาเร็มแต่ละคน รำลึกถึงรักแรกกันยกใหญ่

ถึงกับเดือดร้อนเราต้องหาเรื่องเสียสายตาเพราะระงับใจไม่ได้ คว้าดินสอมาร่างแฟนอาร์ทในห้องเกะมืดสลัวด้วยความอดไม่ได้ (ร่ายล้อมด้วยเพื่อนฝูงที่เต้นกันเหมือนเมายา)หลังจากนั้นกลับมาบ้านก็เอามาตบๆ เตะๆ ปัดๆ ให้มันเสร็จขึ้นมาได้พอดูออกว่าใครเป็นใคร (หรือดูไม่ออกฟระ) เหมือนบ้างไม่เหมือนบ้างเพราะดิฉันร่างจากความทรงจำ (ที่ไม่ค่อยจะดี) ของตัวเองล้วนๆ แบบว่าด้วยแรงรัก (ริษยา) โดนแท้

เอาล่ะ...มาทดสอบความแก่กันท่านทั้งหลาย ใครดูภาพนี้นะแล้วตอบชื่อหนุ่มๆ เหล่านี้ได้หมด ขอแสดงความเสียใจด้วยที่ต้องบอกว่า...คุณอาจจะเป็นคนในเจเนอเรชั่นเดียวกับดิฉัน
ตอบได้สองสามตัวพอเป็นพิธี...เรายังคุยกันภาษาเดียวกัน คุณกำลังอยู่ในวัยขบเผาะ
ส่วนผู้ที่ตอบไม่ได้เลยก็ไม่มีอะไรจะให้หรอกนะ...เจเนอเรชันแก๊ปของพวกเราคงห่างกันเกินแกงเสียแล้วล่ะ

(หรือผู้ที่ตอบไม่ได้เพราะคนวาดมันมือห่วยวาดได้ไม่เหมือนเลย...ก็...ก็...ขอโทษ)

คนที่ทำให้กรี๊ดอยากวาดมากที่สุด...คือพ่อหนุ่มผมแดงกับแส้กุหลาบนี่แหละ รู้บ้างไหมว่าคุณน่ะเป็นจุดเริ่มต้นในการบ้าวาย บ้าวาดแฟนอาร์ทของเราเลย ตอนที่เพลงยูยูเมดเลย์กระหึ่มขึ้นมา จำได้ว่าฝ้ายหลุดปากออกมาว่า "คุราม่านี่นะเป็นรักแรกของเราเลย"
ตรงใจเราเลยล่ะฝ้าย...นั่นก็เป็นครั้งแรกของเรา (?) เหมือนกันนะที่ตกหลุกรักผู้ชาย 2D...แล้วก็...เป็นรักบริสุทธิ์ (เรอะ?)ที่ไม่อยากให้เค้าเป็นของเรา แต่เราอยากให้เค้าเป็นของคน (ชาย?) อื่น...

ชีวิตช่วงนั้นอิฉันสโคปแต่คุราม่ากับฮิเอ เหะๆ คิดแล้วก็แอบเขิน ทำไมต้องเขิน? แหม...สาวๆ เค้ารำลึกถึงรักแรกกันเค้าต้องแอบกระแดะเขินอายพอเป็นพิธีไม่ใช่เหรอ? (อ้วกกกก)

แล้วนอกนั้นก็เดินพาเหรดออกมาเป็นขบวนตามเพลงที่กรอกๆ กันเข้าไป ไม่ได้มีแต่การ์ตูนผู้ชายหรอกนะ เมจิคน้ง เมจิคไนท์ เราก็ขุดมาร้องกัน แต่มันไม่กระชากใจเท่าน่ะ แหะๆ (วาดผู้หญิงไม่ได้ก็บอกมาสิเมิง)หรือเรื่องอื่นๆ ที่ใหม่ๆ เกินไปก็ขี้เกียจวาด เดี๋ยวจะเสียคอนเซ็ปต์แฟนอาร์ทคลาสสิคไปเสียฉิบ

เรื่องโน้นเรื่องนี้เค้าส่งหนุ่มๆ มาเป็นตัวแทนเรื่องละคนๆ แต่คู่หลักๆ ที่แยกคู่ไม่ได้เลยก็สังเกตได้จากขนาดที่ยัดลงไปด้วยความลำเอียงนี่แหละ...กร๊ากกก

ตบด้วยอีกภาพ...แฟนอาร์ทหรือเปล่าก็ไม่ทราบ เอาเถอะไม่อยากจะเซดไปให้เศร้าจิต นี่ก็เรื่องของตกหลุมรักอีกเหมือนกัน...แต่เป็นรักที่เอามาเป็นของตัวเองไม่ได้น่ะ อารมณ์ไปตกหลุมรักหนุ่มในตู้กระจกน่ะ ฮือๆ

เอาล่ะ...ส่งท้ายด้วยสุขสันต์วันเกิดลูกชายอีกที หวีทวันหวีทคืนกับหนุ่มกะลาครอบนะลูก....

+++

สลอด : อ้วนแก